Tussen duinen en tulpen

Zaterdag rolde ik het terrein op van Strand49 Glamping. Geen gedoe, geen drukte, gewoon die eerste blik op de duinen en denken: ja, hier zit je goed. Even rondkijken, spullen neerleggen en langzaam landen.

Bij het binnenrijden van het terrein bevindt de receptie zich aan de ene kant en een parkeerplek aan de andere kant.. Dat maakt aankomen prettig en eenvoudig, je weet direct waar je moet zijn en kunt zonder gedoe je weg vervolgen naar de bungalow.

De bungalow is praktisch en compleet ingericht. Er zijn twee slaapkamers en één badkamer. De keuken is volledig uitgerust, waardoor alles direct bruikbaar is zonder iets extra’s te hoeven regelen.

Aan de achterzijde ligt een tuin met vrij uitzicht, met een ruim terras en een overdekte veranda. Er staan vaste stoelen en een moderne tuinset, waardoor je eenvoudig buiten kunt zitten. De openslaande deuren en schuifpui zorgen ervoor dat binnen en buiten in elkaar overlopen.

Ik kon mijn auto direct voor de bungalow parkeren, wat het aankomen en vertrekken extra makkelijk maakte.

Het interieur is modern en rustig ingericht, met voorzieningen zoals wifi en linnengoed inbegrepen. Ook de eindschoonmaak is geregeld, waardoor het verblijf praktisch en overzichtelijk blijft.

Dag 2: Sint Maartensvlotbrug

In de omgeving van Sint Maartensvlotbrug vallen de tulpenvelden meteen op.

Deze regio in de Kop van Noord-Holland is onderdeel van een van de grootste aaneengesloten bollengebieden van Nederland. De velden worden hier vooral gebruikt voor de teelt van bloembollen, niet alleen voor Nederland maar ook voor export naar het buitenland.

Wat opvalt, is de strakke indeling van de velden. Tulpen worden in rechte rijen geplant om het telen en oogsten efficiënt te maken. Daardoor ontstaan die herkenbare lijnen en kleurvlakken die je van een afstand al ziet.

De bloeiperiode ligt meestal in het voorjaar, grofweg van april tot begin mei, afhankelijk van het weer. In die periode staan de velden in volle kleur, waarna de bloemen vaak worden ‘gekopt’ zodat de energie naar de bol gaat.

De grond in deze omgeving, lichte zeeklei en zand, blijkt geschikt voor de bollenteelt, en het open landschap zorgt voor veel licht en ruimte. Dat zie je terug in hoe uitgestrekt en overzichtelijk de velden zijn.

Daarnaast zijn de velden goed bereikbaar via rustige wegen en fietspaden, waardoor je er gemakkelijk langs komt zonder dat het druk aanvoelt. Het landschap is vlak en overzichtelijk, wat bijdraagt aan het weidse gevoel.

Door het licht verandert het beeld continu. In de ochtend oogt het rustiger en zachter, later op de dag komen de kleuren sterker naar voren.

Het zijn van die plekken waar je vanzelf even stopt, rondkijkt en daarna weer verder gaat.

Dag 3: Camperduin

De derde dag ben ik naar Camperduin gereden om het strand te bezoeken. Dit kustgebied maakt deel uit van de Hondsbossche Duinen, een aangelegd duingebied dat de kust beschermt en tegelijkertijd ruimte biedt voor natuur en recreatie. Het strand is hier breed en open, met lange zichtlijnen en voldoende ruimte om rustig te wandelen.

Op het strand staat het beeld van de Strandvonder. Dit beeld stelt Simon Gutker voor, die jarenlang als strandvonder in deze omgeving werkte en verantwoordelijk was voor wat er op het strand aanspoelde. Het beeld is zo geplaatst dat hij uitkijkt over zee, als verwijzing naar zijn werk en de verbondenheid met de kust.

Na de wandeling ben ik gaan eten bij Strandrestaurant Struin. Wat daar opviel, was dat er saoto soep op de kaart stond, op z’n Surinaams. Dat had ik op deze plek niet verwacht, maar het gaf juist een onverwachte en herkenbare twist aan de dag.

Misschien zegt deze foto genoeg!

Drie dagen lang bleef ik terugkomen naar de tulpenvelden. De kleuren, de rust en die eindeloze rijen, het liet me niet los. Steeds weer even stoppen, kijken… en toch nog een foto maken.

Op de vierde dag checkte ik uit. Maar ergens wist ik: dit laat je niet zomaar achter.