Nog steeds jij

Wat valt er na 23 jaar samen eigenlijk nog te bewijzen met een jawoord?

Misschien wel helemaal niets.

Ze hadden immers allang samen een leven opgebouwd. Een gezin, werk, twee ondernemingen, vakanties, herinneringen en ontelbaar veel gewone dagen. Ze hadden samen successen gevierd, maar ook ervaren dat het leven niet altijd volgens plan verloopt.

En toch stonden ze daar.

Na 23 jaar.

Om alsnog tegen elkaar te zeggen: ik kies voor jou.

Hun verhaal begon ooit achter een bar. Zij was aan het werk toen hij binnenkwam. Ze vond hem interessant, ze praatten wat, maar van een overweldigende eerste klik was geen sprake. Hij vertrok weer. Dat had zomaar het einde kunnen zijn van een ontmoeting die later nauwelijks het navertellen waard was geweest. Maar diezelfde avond ging zij met haar nicht verder stappen.

En daar, op een andere plek, tussen alle andere mensen, stond ineens opnieuw diezelfde man.

Twee ontmoetingen op één avond. Dit keer bleven ze langer praten. Er werden telefoonnummers uitgewisseld. En wat toen nog niemand kon weten, was dat achter dat ene telefoonnummer uiteindelijk een heel leven verscholen zat.

Want ze werden verliefd, bouwden samen een gezin op en begonnen zelfs samen te ondernemen. En wie ooit liefde én ondernemerschap heeft gecombineerd, weet waarschijnlijk dat romantiek niet iedere dag bestaat uit rozen en kaarslicht. Er waren drukke periodes. Stress. Tegenslagen. Momenten waarop het leven veel van hen vroeg. Maar telkens was er datzelfde antwoord: we gaan samen verder.

Misschien vond ik juist dát zo mooi aan hun verhaal. Na 23 jaar praten zij niet over een perfecte relatie. Ze kennen inmiddels ook elkaars volledige gebruiksaanwijzing. Zij weet dat hij impulsief kan zijn, soms eerst doet en daarna pas nadenkt en volgens haar opvallend weinig onthoudt van wat zij hem vertelt. En hij maakt zóveel grappen dat zij soms niet eens meer weet wanneer hij serieus is. Maar precies die man die haar af en toe gek kan maken, is óók degene die haar zelfs aan het lachen krijgt wanneer ze helemaal geen zin heeft om te lachen.

Ze kunnen uren met elkaar praten. Waarover?

Volgens haar soms werkelijk helemaal nergens over. En toch vervelen ze zich niet.

Misschien is dat na 23 jaar wel minstens zo romantisch als vlinders in je buik: iemand naast je hebben met wie zelfs helemaal niets bespreken nog gezellig kan zijn.

Maar achter alle humor zit ook iets veel diepers.

Als het moeilijk wordt, staat hij er. Voor haar, voor hun gezin en voor de mensen om hen heen. Wanneer zij hem nodig heeft, zorgt hij voor haar. En samen hebben ze geleerd dat liefde niet alleen zit in genieten wanneer alles goed gaat, maar juist ook in degene die naast je blijft staan wanneer het tegenzit.

Trouwen?

Daar hadden ze eigenlijk jarenlang nauwelijks serieus over gesproken. Tot hij besloot haar te verrassen. Na 23 jaar samen koos hij haar verjaardag uit om eindelijk die ene vraag te stellen.

Je zou kunnen zeggen dat hij uitgebreid de tijd heeft genomen om over zijn beslissing na te denken. Maar haar antwoord was: ja.

En zo mocht ik als BABS onlangs tegenover twee mensen staan voor wie hun trouwdag niet het begin van hun leven samen betekende. Hun kinderen hadden hun liefde allang van dichtbij gezien. Hun leven was allang met elkaar verweven. Ze hoefden elkaar niets meer te bewijzen. Juist daarom vond ik hun jawoord zo bijzonder.

Want soms betekent ja niet:

ik wil een leven met jou beginnen.

Soms betekent het: na alles wat we samen hebben meegemaakt, wil ik nog steeds verder met jou.

Tijdens onze gesprekken omschreven zij hun relatie met drie woorden: hectisch, liefdevol en acceptatie. Vooral dat laatste bleef bij mij hangen. Want misschien wordt liefde na zoveel jaren niet alleen zichtbaar in hoeveel je van iemand houdt, maar ook in hoeveel je van iemand hebt leren kennen.

De mooie kanten. De eigenaardigheden. De gewoontes waar je soms gek van wordt. En dan nog steeds kunnen zeggen: jij. Nog steeds jij.

Dat is wat ik als BABS zo bijzonder vind aan ieder huwelijk dat ik mag voltrekken. Niet ieder jawoord vertelt hetzelfde verhaal.

Bij dit paar begon het verhaal niet op hun trouwdag. Dat begon 23 jaar geleden met twee toevallige ontmoetingen op één avond en het uitwisselen van een telefoonnummer.

Op hun trouwdag voegden ze daar eigenlijk maar één zin aan toe: na 23 jaar kies ik nog steeds voor jou.