Erfgoed om te koesteren

Hoe zorgen we ervoor dat onze geschiedenis niet alleen wordt herinnerd, maar ook wordt begrepen en doorgegeven?

Die gedachte bleef bij mij hangen tijdens de eerste Suriname Heritage Month Editie Nederland, waar ik als raadslid en fractievoorzitter met Surinaamse roots aanwezig mocht zijn.

Wat mij vooral aansprak, was de nadruk op educatie. Erfgoed werd niet alleen getoond, maar ook uitgelegd. Van het Surinaamse volkslied door Etje Rust en traditionele Javaanse dans tot Hindoestaanse cultuur en Marronrituelen: muziek, dans, kleding en gebruiken maakten de veelzijdigheid van het Surinaamse erfgoed zichtbaar.

Bijzonder vond ik bijvoorbeeld de uitleg over de pangi binnen de Marroncultuur. Hoe deze wordt gedragen, het handwerk waarmee sommige pangi’s worden gemaakt en de betekenissen die kleding en symbolen kunnen hebben. Het laat zien hoeveel geschiedenis er kan schuilgaan achter iets wat je op het eerste gezicht alleen als kleding ziet.

Juist die kennisoverdracht is belangrijk. Want erfgoed blijft alleen leven wanneer volgende generaties niet alleen zien wát we doen, maar ook begrijpen waarom we het doen en waar het vandaan komt.

Ook de verschillende culturele bijdragen maakten zichtbaar hoe veelzijdig Suriname is. Onze voorouders hebben verschillende geschiedenissen en verschillende wegen afgelegd. Die verschillen hoeven we niet kleiner te maken om verbonden te kunnen zijn. We kunnen ze juist kennen, erkennen en doorgeven.

Daarom spreekt de gedachte One History, One Heritage, One Future mij aan. Niet omdat onze verhalen allemaal hetzelfde zijn, maar omdat we samen verantwoordelijkheid dragen voor wat we ermee doen.

Voor mij zit daar ook de waarde van bijeenkomsten als deze. Mensen met verschillende achtergronden en generaties ontmoeten elkaar, cultuur wordt zichtbaar en kennis wordt gedeeld. Erfgoed wordt daarmee niet iets uit het verleden waar we alleen naar terugkijken, maar iets wat we vandaag kunnen gebruiken om verbinding te creëren.

En misschien is dat wel de belangrijkste opdracht: ervoor zorgen dat kinderen en jongeren weten welke verhalen, tradities en geschiedenis aan hen voorafgingen. Niet om in het verleden te blijven hangen, maar om vanuit die kennis met vertrouwen naar de toekomst te kijken.

Want wat we kennen, kunnen we begrijpen. Wat we begrijpen, kunnen we doorgeven. En wat we doorgeven, blijft leven.