Eerste huwelijk van 2026

Op 27 maart 2026 mocht ik mijn eerste huwelijk van het jaar voltrekken in Barendrecht. En dit was er niet één van een standaard liefdesverhaal.

Hun verhaal begon op een plek waar het leven gewoon doorgaat. Geen foto’s vooraf, geen verwachtingen. Gewoon afspreken en kijken wat er gebeurt.

Zij was er ruim op tijd. Hij kwam iets later binnen.
Zij zat midden in een periode van rouw, net na het verlies van haar moeder.
Hij kwam zonder verwachtingen, niet met het idee dat dit ergens toe zou leiden.

Twee kopjes koffie. Een eerste gesprek. Nummers werden uitgewisseld.
En toch… het voelde meteen goed.

Wat daarna volgde was geen snelle verliefdheid, maar iets wat rustig mocht groeien. Er werd gesproken met familie, er werd nagedacht, er werd opgebouwd. Stap voor stap ontstond vertrouwen.

Zelfs toen er plannen waren om te trouwen, liep het leven anders. Door ziekte in de familie werd het huwelijk uitgesteld. Zonder twijfel werd die keuze gemaakt. Want voor hen is duidelijk wat echt telt: er zijn voor elkaar en voor hun dierbaren.

En dat zie je terug in alles.

In de zorg voor elkaar.
In het geduld.
In het blijven, ook als het niet vanzelf gaat.

Tijdens de ceremonie werd duidelijk: dit huwelijk gaat niet alleen over vandaag, maar over alles wat eraan voorafging. Over verlies, over doorzetten en over opnieuw kiezen.

Het ja-woord was dan ook geen beginpunt, maar een bevestiging.

Als ambtenaar van de burgerlijke stand maak je veel huwelijken mee. Maar dit soort verhalen blijven hangen. Omdat ze laten zien dat liefde niet perfect hoeft te zijn maar wel echt.